‘Mijn vriend en ik zijn veertien jaar samen en hebben twee kinderen. Ons leven is stabiel en best leuk: een 7. Wat ik mis is geestelijke en lichamelijke intimiteit, passie en seks,’ schrijft een lezeres naar de dilemmarubriek van Volkskrant Magazine. Haar vraag: is dit voldoende reden om uit elkaar te gaan, of is zo’n keuze egoïstisch?

Een artikel van Psychologie Magazine door Janneke Gieles.

Op het hoogtepunt van onze relatie lijkt het prachtig: samen gaan we verder. We leggen ons vast in huizen en huwelijken, beloven ten overstaan van vrienden en familie om er voor elkaar te zijn in voor- en tegenspoed. We krijgen kinderen en nemen ons heilig voor om ze een stabiele, veilige basis te bieden. Samen de hobbels van het leven nemen, dat klinkt vooral erg romantisch.

Maar als de hobbels er eenmaal zijn, is het romantische er een beetje af. Je partner wordt depressief en zit al maanden op de bank voor zich uit te staren. Je zit tot over je oren in de luiers, snottebellen en ouderavonden voor dat leuke grote gezin en voelt je een regelrechte sloof. Je komt erachter dat je partner vreemdgaat, of wordt zelf verliefd op die leuke collega. Jullie gedachten over geld of opvoeding blijken mijlenver uit elkaar te liggen. Je partner is altijd aan het werk en je ziet hem nauwelijks. Of je hebt na zoveel jaar het gevoel dat je met een vreemde leeft. Voor velen is de vraag dan ook reëel: doe ik mezelf niet vreselijk tekort door bij deze partner te blijven?

Vijf jaar later

Het klinkt plausibel: door te scheiden ruim je een probleem uit de weg en dan staat de deur naar geluk en groei weer wagenwijd open. Maar uit veel onderzoek uit de afgelopen tien jaar is duidelijk geworden dat bij elkaar blijven helemaal zo gek niet is.

De Amerikaanse sociologe Linda Waite vroeg duizenden stellen naar hun huwelijksgeluk en volgde daarna de 645 koppels die in de categorie ‘ongelukkig’ vielen. Na vijf jaar keek ze hoe het hun was vergaan. Sommigen waren inmiddels gescheiden, maar een groot deel was nog bij elkaar.

Wat bleek: maar liefst tweederde van de ongelukkige stellen die toch bij elkaar waren gebleven, was vijf jaar later gewoon weer blij met elkaar. Vooral de huwelijken uit de ongelukkigste categorie waren opgebloeid: 80 procent daarvan viel vijf jaar later in de categorie ‘gelukkig getrouwd’. Het ging indertijd slecht met hun relatie, en juist toen ze dachten dat het niet erger kon… ging het beter.